Macbeth – Sweet Endless Sleep

Like a spell from which I
can’t awake now I sleep soundly,
dying in your arms,
I felt your tears glide on my face
and your hands hold mine
for the last time,
the angel of mystery is
here to lead me in the kingdom of silence.
We are immersed in a
boundless sea of sorrow
death is the darkened
horizon we’ll reach in our wreck,
sweet is my rest like a kiss
of the woman i loved
and now her heart is veiled
with a cloud of sadness.
You’ll close my weary
eyes languishing and resigned and petals of withered
roses will settle on my
weak body as tears
i’ll rove forever on the
banks of the oblivion’s river
bur i’ll hear your mounded
heart cry for me.
“..and my tears will furrow my
cheeks and will rush in the
endless ebony abyss of
torment.”

Çözemedigim bir büyüyle büyülenmis gibi uyuyorum seslice simdi
Kollarinda ölüyorum
Gözyasinla yüzüme düsüyorum parçalayarak
Ve ellerin son kez ellerimi tuttugunda
Gizemin melegi yani basimda sessizligin kralliginda beklemektedir

Biz üzüntünün sinirsiz denizine daldirilmisiz
Ölüm, karartilandir
Bizim enkazimiz ufka uzanacak

Tatli, sevdigim kadinin öpücügü gibidir benden geriye kalan
Ve onun kalbi simdi, üzüntü bulutuyla kapli

Sen, benim yorgun ve zayif düsmüs gözlerimi kapatacaksin
Ve birakmis olacaksin elimi
Ve soldurulan güllerin taçyapraklari, benim gözyaslarim olarak zayif vücuduma yerlestirecek
Ben, sonsuza dek habersizlik nehrinin bankalarinda gezecegim
Senin yiginli kalbinde duyacak oldugum dikenli tohum, benim için aglar.
Ve benim gözyaslarim, benim yanaklarimda izler açacak
Ve eziyetin sonsuz abanoz rengi dipsiz kuyusunda acele ettirecek.